|
Hallo, ik ben Marion Bergers, en op 12 juni
jl. ben ik achterop aangereden door een vrachtauto terwijl
ikzelf stilstond. Hij reed misschien 40 tot 50 km/uur. Ik
ben 6 jaar geleden aan een acute nekhernia geopereerd en
had gelijk na het ongeval wel pijn in mijn nek maar het
ging allemaal wel. De andere dag veel pijn natuurlijk, maar
goed, je maakt een flinke klap, dus je wacht het af.
Ik had gelukkig niet alle verschijnselen die ik gelezen
heb onder "eigen verhalen" maar alleen pijn in mijn nek,
maar wel zo dat je je er constant van bewust bent. Ik ben
niet het type om op bed te gaan liggen omdat ik destijds
met die acute hernia 5 weken op mijn rug moest liggen omdat
ik niet meer overeind kon. Ik was dus eigenlijk heel blij
dat ik nog mobiel was. Aan het eind van de dag was ik wel
steeds pijnvrij, maar 's ochtends was het er weer. Gevoel
van een grote beurse/blauwe plek en of je op de tocht hebt
gelegen
Dat duurt nu al bijna 3 maanden en ik heb natuurlijk foto's
laten maken, maar niets op te zien, behoudens de afwijking
van de hernia-operatie. Ik heb fysiotherapie en die zegt
wel dat mijn nek sowieso na de operatie al wat minder stabiel
is en dat mijn spieren gespannen staan maar zelf heb ik
het idee dat die spierstijfheid een gevolg is en geen oorzaak.
De pijn lijkt dieper te zitten. Ik merk ook niets van positieve
effecten van fysiotherapie, maar je probeert het toch natuurlijk.
Dat ik wel serieus genomen word komt doordat ik al een operatie
heb gehad en het dus duidelijk is dat die klap niet goed
geweest kan zijn. Desondanks prijs ik me gelukkig als ik
de andere verhalen lees, want ik kan nog alles, alleen de
eerste week erg beperkt.
De pijn is mee te leven in mijn geval maar ik baal wel dat
dit door onoplettendheid is gebeurd en dat ik natuurlijk
toch nog steeds zeurende pijn heb en niet weet of dat overgaat.
Zelf denk ik dat het uiteindelijk met een jaar helemaal
over zal zijn, want na mijn nekoperatie duurde het ook ongeveer
een jaar voordat ik klachtenvrij was. Het is ook best wel
zo dat een aantal mensen misbruik maakt van het begrip "whiplash".
Die klagen voortdurend, maar alleen als het ze uitkomt.
Dat is met rugpijn ook zo. En mensen die werkelijk een whiplash
hebben zijn daar de dupe van. Want je ziet het inderdaad
niet aan de buitenkant en het is makkelijk te simuleren.
Terwijl er natuurlijk heel veel schrijnende gevallen zijn
die daardoor ook niet serieus genomen worden. Ze zeggen
dat whiplash een "modeverschijnsel" is. Iedereen kan toch
wel op zijn vingers natellen dat zo'n klap nooit goed kan
zijn, maar het is altijd makkelijk oordelen als het jezelf
niet betreft.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik vroeger ook wel eens te makkelijk
heb geoordeeld. Ik wens iedereen met een whiplash en met
name de mensen die jou ook gemaild hebben veel sterkte en
beterschap, voorzover mogelijk. Ze zullen wel niet veel
aan mijn verhaal hebben misschien, want ik ben ervan overtuigd
dat whiplash niet te verhelpen is. Het zit te diep en is
volgens mij onherstelbaar. Als na een aantal jaren geen
verbetering is ingetreden kun je alleen maar proberen er
mee te leven. Want al kunnen we naar de maan, sommige dingen
blijven raadselachtig en onoplosbaar.
Met vriendelijke groet,
Marion Bergers
|
