|
hallo,
mijn naam is Gert Van Loon, uit België ik heb op 29
december 2005 een aanrijding gehad met men auto, ik was
toen 19 jaar en was net 5maanden aan het werk. dit gebeurde
er toen:
Ik stond stil om af te draaien bij mij in de straat, wachtend
tot de tegenliggers voorbij waren, en toen gebeurde het.
een enorme klap en men auto stond 10 meter verder. ik stap
uit en de vrouw die tegen me aan was gereden stapte hulend
uit en vertelde mij oh sorry ik had u niet gezien, en ik
reed "maar" 70km/h. Mijn auto was niet veel mee
na zo een klap.
Ik belde men vader op want ik was toch wel best een beetje
in paniek van de schrik. en we reden naar huis.( na dat
we alle nodige papieren ingevuld hadden) maar ik had een
beetje last van men nek en van men rug. dus zijn we voor
alle zekerheid toch maar even naar de spoedgevallen gereden.
Daar stelde ze dus vast dat ik een whiplash had, ze vertelde
me ook dat ik nu toch enkele dagen thuis zat ( vanwege nieuwjaar)
maar je zal hjet misschien nog wel voelen maar je kan wel
gewoon gaan werken. ik kreeg enekel voorschriften van pijnstillers,
dus ik weer naar huis.
Na een week moest ik terug gaan werken, ik had nog wel wat
last maarja dat hadden ze ook verteld dat dat zou zijn.
Ik was nog geen uur op men werk en ik kon helemaal niets
meer, ik kon men hoofd niet meer draaien, men rug deed enorm
veel pijn. toen ben ik naar men baas gestapt en heb verteld
dat ik een ongeluk heb gehad en dat het echt niet meer gaat.
dus ik reed naar huis, levensgevaarlijk als je je hoofd
niet kan draaien maar daar denk je dan niet aan natuurlijk.
En toen is de ellende begonnen, ik heb meer als een maand
rondgelopen met men hoofd recht naar voor, ik ben wel 70
keer naar de kinesist geweest, (wat geholpen heeft voor
men nek maar niet voor de pijn in men rug) in die tijd was
ik natuurlijk ook al bijna elke week naar de dokter geweest
want werken ging niet en moest elke week een briefje gaan
halen, en elke keer kreeg ik medicijnen en mocht ik naar
het ziekenhuis om onderzoeken te laten doen, hoeveel ik
er laten doen heb ik weet het niet meer maar echt heel veel.
De dokter verwees me naar dokter le chat gepecialiseerd
in whiplash, ja nooit kom ik nog bij haar, die heeft het
veel te druk die vrouw weet niet waar ze over spreekt. Ze
vroeg mij (tijdens men 2de consultatie bij haar); en heeft
de nekband iets geholpen die ik u gegeven heb? ik had dus
helemaal niets gekregen van haar, en het zat tussen men
oren want jij mankeert helemaal niets meer want na 3 of
4 maanden kan je daar geen last meer van hebben.
Maar ik zat er dus wel mee, iedereen, elke arts vertelde
mij het zit tussen je oren, je speelt komedie. bij de geneesheren
van het ziekenfonds vertelde me ook dat ik maar moest gaan
werken want ge ziet toch niets aan jou. ( bij die mensen,
moet je in een rolstoel of met een gips aan komen dan bent
ge echt ziek anders heb je niets) Ik heb zo een jaar medicijnen
verzameld en geslikt ik heb een hele schoendoos vol met
verschillende medicijnen. dafalgan van 1gram, die nam ik
3 in 1 keer tegen de rugpijn. Maar volgens de dokters speelde
ik komedie. Op het laatst ga je onderhand aan jezelf nog
twijfelen is het nu wel echt wat ik voel. ik ben naar psychologen
geweest omdat ik geen zin meer in men leven had, maar die
mensen maken u nog gekker dan je al bent vond ik.
Maar na een jaar (nog steeds niet werken) verteld men huisarts,
ik kan nog 1 ding doen en anders weet ik niets. een revalidatie
centrum in brecht nooteboom. Dus ik daar naartoe en die
kwamen na verschillende onderzoeken dat men spieren te gespannen
waren, ik was echt opgelucht dat ze eindelijk eens iets
gevonden hadden. ik kreeg toen allemaal spierontspanners.
Ik heb daar bijna een jaar naartoe geweest, 3 maal per week,
zwemmen en oefeningen doen. Ik fleurde helemaal terug open.
Ik kreeg terug zin in dingen en ik ging na anderhalf jaar
weer werken.
Een klein jaartje verder ging het weer slechter en slechter,
ik heb eigenlijk altijd last blijven hebben van men rug
maar het was te verdragen zonder elke dag medicijnen ervoor
in te nemen. Maar op laatst werd ik helemaal geel ik viel
enorm veel af in korte tijd (en ik ben al mager van mezelf)
en nog redelijk veel symptomen die alles bhalve goed waren,
ik was weer altijd moe, en weer geen kracht meer in men
benen en armen men rug deed weer ontzettend veel pijn en
toen kreeg ik een adres van een nederlandse geneesheer die
gespecialiseerd is in kinesiologie. Deze man kwam er achter
dat men nieren en men lever maar voor 10procent meer werkte,
dit kwam door al de medicijnen die ik had gekregen. daar
kreeg ik allemaal natuurlijke medicijnen voor om dat terug
in orde te krijgen, ze werkte terug voor 75 procent, meer
kan het niet worden omdat ze te ver weg waren. ik voelde
me toen weer veel beter ik voelde men rug nog wel wat maar
het was weer te verdragen ( en zoals ze verteld hadden,
je moet er mee leren leven) ja dat zou gegaan hebben.
Ik kreeg een half jaar later een klâplong spontaan
toen ik in bedlag dus zat ik weer a 7 weken thuis, dit had
natuurlijk niet met men whiplah te maken ofja ik denk dat
toch. En nu maandag 11april 2010 reed ik met men auto op
de snelweg richting men werk, en ja hoor reed er weer iemand
tegen me aan, met als het gevolg dat ik weer last van men
nek en rug heb. Ik ga er in men hoofd helemaal aan onderdoor,
ik heb altijd gezegd ik wil dit niet nog eens meemaken,
ik lig bijna elke avond in men bed te huilen, van mij hoeft
het soms echt niet meer, ik heb nu al bijna 5 jaar niet
1 dag zonder pijn geleefd, ik zou alles er aan doen om 1
dag geen pijn te oeten hebben, somrgens opstaan en meteen
kunnen genieten van je dag maar nee dat gaat niet. ik ben
23 jaar ik heb als hobby, oude tractoren restaureren en
mee rond rijden, ik kan er helemaal niets aan doen, ik heb
er 1 al 4enhalf jaar uit elkaar liggen ik heb er toen bijna
3 jaar voor gespaard en dan heb ik het eindelijk en dan
kan ik er niets meer mee. Nu ook weer net zoals toen, ik
was naar men werk geweest, en ik zie gewoon aan die mensen
hun gezicht dat ze me niet geloven. ik ben blij dat ik men
verhaal eens kan doen.
Als er mensen zijn die mij raad kunnen geven of er over
willen praten, graag zelfs. want soms kan dit echt deugd
doen, en zeker dat dit met iemand is, die je wel gelooft.
groetjes Gert
|
