Revalidatietrajecten.
Whiplash
en revalideren.
Steeds vaker en sneller
worden mensen verwezen naar zgn pijnrevalidatietrajecten
in revalidatiecentra`s.
Máár, de vraag is; Helpt het de gemiddelde
patiënt met whiplashverdacht letsel ?
Op deze pagina ga ik u informeren over deze trajecten
en óf ze zinvol zijn en voor wie ?
Inleiding;
Om te beginnen,
is me duidelijk geworden dat alleen al een juiste benaming
voor dit soort trajecten vinden, voor de meeste al niet
helemaal zonder moeite gebeurd.
Zo worden er diverse benamingen gebruikt voor exact de
zelfde trajecten. Enkele van deze benamingen zijn; Whiplash
revalidatietraject, pijntraject, pijnrevalidatie, Leren
omgaan met ... , etc.etc. Het betreft hier echter één
en het zelfde traject wat door een aantal gezamenlijke
revalidatieklinieken is samengesteld.
Aandeel overheid;
De rol van de overheid binnen deze trajecten is niet aan
voorbij te gaan.. De gezamenlijke klinieken hebben de
overheid van de noodzaak van dit traject weten te overtuigen.
De subsidies die de klinieken ontvangen voor deze trajecten
is dan ook niet misselijk te noemen. Dat is zelfs in de
media breed uitgemeten en de "nieuwe" revalidatie
ruimtes, schieten her en der als nieuwbouw uit de grond
! Het ene gebouw nog indrukwekkender dan het ander. Ik
stel me wel eens de vraag of een dergelijk overdreven
luxe uitstraling wel bijdraagt aan een betere behandeling
? Maar dat alleen al doet de vraag rijzen óf hier
niet handig gebruik gemaakt word van de drang van de overheid
om arbeidsongeschiktheid zo veel mogelijk terug te dringen
? Immers komen er jaarlijks enkele tienduizenden mensen
met whiplashachtige klachten bij. Ik vrees alleen dat
hier wederom de verkeerde mensen garen spinnen bij het
leed van een individu.
Poliklinisch
of intern?
In de meeste gevallen kan het traject poliklinisch doorlopen
worden en in specifieke gevallen ook intern indien men
(het team) dat wenselijk acht. Maar meestal word dat gaandeweg
het traject bekeken en zal men in eerste instantie poliklinisch
worden ontvangen. Men hanteert hierbij vaste criteria
waar onder o.a. dat men niet verder dan 70km van de kliniek
vandaan mag wonen. Maar ook de persoonlijke omstandigheden
spelen hierbij een rol.
Waar
zijn deze trajecten op gebaseerd ?
Men gaat er van
uit dat er spraken is van chronische pijn. Chronische
pijn wordt door hen vertaald als pijn die langer duurt
dan 3 maanden. Chronische pijn is volgens hen het gevolg
van de overgevoeligheid (sensatie) van het centrale zenuwstelsel.
Men hanteert twéé modellen bij het aanpakken
van klachten nl Biomedisch model en Biopsychosociaal model
Biomedisch
model
Hierbij veronderstelt
men dat de pijn die gevoeld word, veroorzaakt dan wel
in stand gehouden word door een lichamelijk letsel. Dit
werkt enkel dan wanneer klachten van korte duur zijn,
welke op traditionele wijze zijn te verhelpen. Echter
in geval van whiplashverdachtletsel is er geen directe
oorzaak te vinden die de pijnklachten verklaren, waar
door deze methode niet werkt.
Biopsychosociaal
model
Hierbij is men
totaal niet gericht op het vinden van de oorzaak van de
pijn ! Men focust zich méér op de in stand
houdende factoren die bij jou mogelijk een rol zijn gaan
spelen nadat je voor het eerst met deze pijn te maken
kreeg. Men stelt dat hier door de pijn op de voorgrond
is komen te staan in het functioneren. Men stelt hierbij
dat niet alleen lichamelijke factoren (spierspanning etc.),
maar vooral ook persoonlijke (perfectionisme, streefgedrag
etc.) en omgevingsfactoren (werk, gezin, etc.) een belangrijke
rol spelen bij het in stand houden van chronische pijn.
Men stuurt dus in deze periode aan op zelfonderzoek op
het gebied van bovengenoemde factoren.
Men beoogt uiteraard het herstel van functioneren. Maar
men stelt daar wel gelijk bij dat je niet volledig van
de pijn verlost zult zijn maar enkel beter leert omgaan
met de klachten. De behandeling is dus NIET gericht op
pijnbestrijding !
Wie kom
je zoal tegen ?
Deze trajecten
bieden een team van therapeuten en dienstverleners onder
één dak, waar onder o.a.; Revalidatiearts,
psycholoog, maatschappelijk werker, fysiotherapeut, bewegingsagoog
en Ergotherapeut.
Revalidatiearts;
Deze bekijkt in eerste instantie of het
traject wel geschikt voor je is. Ook houd deze zicht op
gebruik van medicatie en zonodig zal deze medicatie voorschrijven.
Eigenlijk behoud deze het overzicht tussen de diverse
disciplines en de uitwerking daar van. Hij/zij evalueert
de vorderingen met de diverse therapeuten. Deze bespreekt
samen met jou de diverse fasen van het traject na, en
bepaalt ook of een traject navolging zal krijgen of niet.
Psycholoog;
Deze heeft binnen dit traject als taak
om met jou je doelen vast te stellen en te kijken wat
er nodig is om deze doelen te bereiken. Tevens bespreekt
deze de belemmeringen waar je tegenop loopt vanuit je
persoonlijkheid. Stressfactoren thuis en evt traumatische
effecten die voortkomen uit het ongeval etc.etc.
Maatschappelijk
werker/ster;
Je krijgt naast persoonlijke problematiek,
ook te maken met sociaalmaatschappelijke problemen, zoals
reacties en opstellingen van je omgeving. De maatschappelijk
werker richt zich op de psychosociale factoren welke je
klachten negatief beïnvloeden en op de gevolgen van
de klachten in het dagelijks leven. Hij/zij bekijkt samen
met jou, welke spanningsbronnen in jou situatie aan de
orde zijn. Deze kunnen liggen in; werk- / dagbesteding,
relatie, familie vrienden en kennissen, gebrek aan zelfvertrouwen,
verwerking/acceptatie. praktische zaken zoals financiën.
Aan de hand van een analyse model maakt de maatschappelijk
werker samen met jou een plan van aanpak met als doel
het verminderen van de spanningsbronnen en het verbeteren
van je persoonlijke balans.
Fysiotherapeut;
Fysiotherapie kan binnen de pijnrevalidatie
uit de volgende onderdelen bestaan;
1. Oefentherapie.
2. Ontspanningstherapie (diverse vormen o.a. adem en ontspanningstherapie,
haptonomie)
3. Manuele therapie.
Bewegingsagoog;
Is belast met het sport en spel gebeuren
binnen het revalidatietraject. Hij/zij gaat met jou in
beweging en houd nauwlettend rapportages bij over het
verloop van klachten en bespreekt deze met je. Zo kan
je grenzen en beperkingen beter zien en anders opvangen.
Ergotherapeut;
Deze richt zich op het verbeteren van
functioneren binnen activiteiten uit het dagelijkse leven.
Dit kunnen oefeningen zijn die u niet (meer) of minder
goed kunt uitvoeren. Doelen van ergotherapie kunnen o.a.
gericht zijn op;
1. Optimale wijze van uitvoeren activiteiten.
2. Evenwichtige verdeling van activiteiten over de dag.
3. Opbouwen van lichamelijke of mentale belastbaarheid
binnen activiteiten.
4. Plezier ervaren in het doen van activiteiten.
5. etc.etc.
Praktijk;
Zoals je ziet,
zit er totaal géén verschil tussen de functie
van de diverse beroepsgroepen binnen een revalidatiecentrum,
ten opzichten van de diverse beroepsgroepen in je eigen
omgeving. Je kan jezelf dus afvragen of je beter af bent
in een revalidatiekliniek of via een in het lokale ziekenhuis
zitting hebbende revalidatiearts ? Overigens zitten er
tegenwoordig binnen ieder district wel revalidatie artsen
in fysiopraktijken of eigen praktijken. Het grote voordeel
van die laatste is wel dat het plannen van behandelingen
binnen je eigen dagelijkse structuur passend gemaakt kan
worden. Bovendien bespaart het enorm veel reistijd en
kosten. Daar naast heeft een revalidatiearts binnen een
ziekenhuis, wél de betere mogelijkheden om tóch
onderzoek te laten verrichten door specialisten en kan
hij de hulp inroepen van die zelfde aanwezige specialisten.
Binnen een revalidatiecentrum bestaat dioe mogelijkheid
niet en de meeste revalidatiecentra willen hun patiënt
niet graag naar buiten hun centrum verwijzen tijdens een
traject. Je zou haast denken dat ze bang zijn voor pottenkijkers
?
Voordelen;
Het enige échte voordeel wat de revalidatiecentra
hebben is dat ze zich gezamenlijk onder één
dak bevinden in een revalidatiekliniek cq centrum. Met
de huidige technieken kan men nauw samenwerken en blijft
het enige voordeel daarbij dat je zelf niet naar allerlei
verschillende adressen hoeft te gaan.
Maar zoals ik al aan gaf. Tegenwoordig hebben de meeste
streekziekenhuizen ook een eigen revalidatiearts en zelfs
steeds vaker een eigen pijnteam.
Nadelen;
Vaak liggen deze
revalidatieklinieken niet om de hoek. Het vergt dus slopende
reistijden maar loopt daar naast financieel enorm in de
pappieren. Ook hebben zijn lange wachttijden tot (schrik
niet !!) wel 2 jaar !!! Daar naast zit men strak in een
tijdsschema gepropt, waar door er géén ruimte
voor verlet is, zodat dit vaak tot organisatorische problemen
kan leiden. Er is géén ruimte voor uitloop
van gesprekken cq behandeling omdat na jou de volgende
al weer klaar staat. Men heeft soms erg weinig tijd tussen
de diverse disciplines, waar door het zéér
belastend kan zijn !
Profijt;
Uiteindelijk is er slechts één ding van
belang nl; Heeft zo`n traject wel enig profijt ?
Om eerlijk te zijn, ben ik van mening dat er op dit moment
met het huidige aanbod, weinig extra word geboden !
Hiermee bedoel ik, dat wat in de diverse revalidatieklinieken
geboden word, géén toegevoegde waarde heeft
ten opzichten van een revalidatiearts in een lokaal ziekenhuis,
welke zijn cliënt naar de diverse therapeuten stuurt
met een gericht doel en de juiste feedback !
Daar bij zijn deze trajecten absoluut NIET medisch-wetenschappelijk
bewezen. Bovendien vind ik het vreemd, dat de overheid
hier zo ontzettend veel subsidie verleent terwijl er andere
niet reguliere sectoren elders wel gesteund worden die
in Nederland geen voet aan de grond kunnen krijgen. Hier
is duidelijk spraken van voorkeursbehandeling van reguliere
circuit !
Bovendien is het slagen van zo`n traject van een aantal
factoren afhankelijk nl;
1. Om te beginnen heeft zo`n dergelijk traject pas dan
zin, als werkelijk alles in het werk is gestelt om het
wérkelijke letsel in beeld te krijgen !
2. Dient men daar als patiënt zélf ook absoluut
van overtuigt te zijn dat dit gebeurd is.
3. Wanneer men de trajecten aanpast, omdat er nog behoorlijk
wat aan schort !
Ik zal ze hier onder verder beargumenteren.
1;
Het is heel vreemd maar daar waar de een
al 10/20 jaar van het kastje naar de muur gestuurd word,
word de ander al na 3 tot 4 maanden aangemeld voor whiplash
cq pijnrevalidatie. Dat is niet alleen absurd te noemen
maar zélfs crimineel, daar iedereen die een beetje
op de hoogte is van wat whiplash nou eigenlijk inhoud,
weet dat whiplash uitsluitend aan te tonen is vanuit de
gevolgschade die het op termijn oplevert. De diagnose
whiplash kan dan ook pas na minimaal 1 tot uiteindelijk
zelfs 8 jaar worden gesteld !
Om dat vast te kunnen stellen, dient men op z`n minst
binnen 2 maanden ná het ongeval, foto`s gemaakt
te hebben, om überhaupt gevolgschade vast te kunnen
stellen uit vergelijkend beeldonderzoek. Wáárom
word er dan nóg steeds ontzettend moeilijk gedaan
om foto`s te maken als mensen met nekklachten komen na
een ongeval ? Ik vind dat niet alleen schandalig maar
zou het haast crimineel willen noemen ! Hiermee onthoud
men de patiënt een reële kans op herstel !
Maar om daar hier niet te ver over uit te wijden.... Dát
wetende is het natuurlijk helemaal uit den bozen dat mensen
al binnen 1 jaar en na nauwelijks onderzoeken gehad te
hebben, in een dergelijk traject (eindstation) geplaatst
worden. Men dient éérst zaken te hebben
gedaan als foto`s, mri`s en evt spect-scan maken en evt
dopleronderzoek etc, gedaan te hebben alvorens mensen
in een pijntraject te stoppen.
2;
Niet alleen dienen medisch specialisten
er alles aan gedaan te hebben om de oorzaak en het letsel
écht boven water te halen. Maar dien je daar als
patiënt ook daadwerkelijk van overtuigt te zijn,
dát dit ook gedaan is. Als je ook maar enigszins
twijfelt, heeft dat uiteindelijk een negatieve invloed
op de resultaten !
3;
De huidige trajecten houden géén
rekening met de individuele problematiek omdat daar gewoonweg
geen "tijd" (ruimte) voor gelaten is. Onder
individuele trajecten verstaat men enkel dat gesprekken
met psychologen en maatschappelijk werker, niet in groepsverband
plaats vind en dat men (wanneer men intern zit), niet
met een grote groep na afloop dagprogramma over blijft
maar hooguit met 4 tot 6 mensen. En dat men hooguit met
2 man op een kamer slaapt ipv in groepsverband.
Maar DAT is niet individueel !!!!
Individueel betekent, aangepast aan persoonlijke problematiek.
Ofwel, als blijkt dat iemand niet voldoende opname capaciteit
bezit, het programma aangepast word aan het "kunne"
van de patiënt. Als blijkt dat er geen of té
weinig vooronderzioek is gedaan als foto`s etc. dat men
de patiënt deze alsnog laat maken ! En dát
gebeurd dus niet want zo`n traject is gebonden aan bepaalde
voorwaarden anders is er géén recht op subsidie
!
Mijn
"zéér slechte" ervaring;
Ik heb zelf zo`n traject doorlopen en kan niet zeggen
dat ik er écht profijt van heb gehad. Ik heb daar
eerder niets openbaar over willen zeggen, omdat ik het
als een individueel probleem zag (gezien mijn extreem
letsel). Maar naar maten dat de jaren verstreken zijn,
en ik regelmatig via whiplashinformatie maar ook mijn
andere website benadert word, heb ik helaas moeten constateren
dat ik helemaal niet zo`n uitzondering ben geweest ! Er
is zelfs een duidelijke rode draad te zien en telkens
rijst weer de vraag wie of dat er het meeste wel bij vaart;
Jij als patiënt óf zij die de subsidies ontvangen
en daar naast de pittige rekeningen sturen, want het gaat
wél dubbelop he.
In mijn geval is het pure tijdverdrijf, geld en energie
verkwisting geweest !
Alles wat ik daar wél opgestoken heb, had ik ook
in mijn eigen omgeving op kunnen doen, ik denk dat ik
dan alleen géén illusie en frustratie rijker
zou zijn geweest ondanks dat ik er (net als altijd) met
een geheel open vizier ingestapt ben ! En denk nou niet,
hmm, tjha, klagen kan hij goed.... Helaas, "allen"
daar waren eensgezind in hun mening. Ik was erg scherp
van geest, had mijn zaakjes geestelijk héél
goed op een rijtje en werd dagelijks de hemel in geprezen
vanwege mijn gezonde kijk op zaken en de aanpak daar van.
Ik wil hier enkel alleen maar waarschuwen en helderheid
scheppen in de o zo (bewust) vaag gehouden wereld van
whiplash. Want ook op niveau van revalidatieklinieken
word misbruik gemaakt. ZIJ bepalen en als je er niet in
mee gaat óf je word té bijdehand, dan lig
je er uit en krijg je het stempel "niet gemotiveerd"
of een andere oprit titel, ondanks dat ze je dagelijks
de hemel in hebben geprezen !
Aanleiding;
De aanleidingen van deze trieste conclusie,
komen van de revalidatiekliniek zelf. Zowel in algemene
als persoonlijke zin, is er op grote schaal geblunderd.
U mag zelf na het lezen van mijn verhaal, bepalen of het
allemaal onkunde of misschien wel opzet is geweest !
Niks individueel;
Om te beginnen is er nóóit naar mijn klachten/belemmeringen
geluisterd. Ik heb vanaf het begin héél
duidelijk aangegeven dat de aangeboden informatie op onverklaarbare
wijze niet bleef hangen. Ondanks dat ik poliklinisch én
in een zgn individueel behandel traject zat, is er totaal
niet op gereageerd. Nee, men stoomde op volle toeren door
en toen ik kennelijk te vervelend werd, kreeg ik te horen;
"Daar hebben we géén tijd voor"
immers voorziet ons programma qua tijd daar niet in. Bovendien,
dit is het en verder niets !
Dit leverde "toen" enorme frustratie op voor
mij omdat ik van huis uit erg perfectionist ! Maar óók
naar de uitleg van mijn pijnen werd niet geluisterd. Ook
"later" leverde dat de nodige boosheid op, toen
bleek uit ander onderzoek wat ik later heb laten doen,
er iets ernstig mis bleek te zijn met mijn hersenfuncties.
Mijn opnameknop van de hardeschijf is defect waardoor
ik niets meer op kan nemen ! Maar daar over later meer.
Gemis dagopvang;
Men had chronisch personeel te kort kennelijk want waren
er in het proeftraject nog 2 dagelijkse begeleiders aanwezig,
in het uiteindelijke behandeltraject moesten we het met
slechts één begeleider stellen. Deze kwam
notabene al tegen 8 uur om vervolgens om half vier al
weer vertrokken te zijn. Herhaaldelijk hebben wij (ik
en mijn medepatiënten), aangegeven dat we het niet
van belang vonden dat er s`ochtends een begeleider aan
het ontbijt zat. Maar dat het wél wenselijk was
om de begeleider s`middags tot s`avonds 22 uur te hebben,
zoals eerder was gesuggereerd. We gaven aan dat ná
de laatste therapieën wanneer we tot rust kwamen,
pas de échte vragen en knelpunten naar boven kwamen
en dat juist op dát moment opvang en begeleiding
van belang was. Maar ook hier werd totaal NIETS mee gedaan
!
Uiteindelijk betekende dit dat men allemaal aan die gene
ging hangen die het meest zelfverzekerd was en in ons
geval was ik dat verreweg. Met gevolg dat ik er nog een
hele lading toestanden bij kreeg van mede patiënten.
En zeg nou zelf, als je ziet dat een ander psychisch in
de problemen komt, dan help je hem/haar want uiteindelijk
krijg je wel een band met elkaar.
Te gek voor woorden;
Toen we in de tweede week ook nog eens onze begeleider
betrapte op het wegnemen van "ons" broodbeleg
voor privé doeleinden, knapte er iets enorm in
mij. We hebben er onderling schande van gesproken en helemaal
omdat hij het nog ruiterlijk had toegegeven zonder blikken
of blozen. We hebben toen met alle betrokkenen besloten
om maar verder ons mond te houden, uit angst dat we uiteindelijk
tóch zelf de dupe zouden kunnen worden. Maar het
mag duidelijk zijn dat er totaal geen persoonlijke begeleiding
meer bij was want dit soort mensen vertrouw ik mijn diepste
gevoelens nevver nóóit toe !
Besodemieterderij
?
Ook heb ik herhaaldelijk informatie gevraagd
over mogelijke onderzoeken. Maar men kon me hier niet
mee helpen volgens eigen zeggen en haalde dan de schouders
op. Ook was het NIET mogelijk, om van hun een verwijsbrief
te krijgen voor het laten maken van foto`s en/of mri,
ondanks dat ze wél aangaven dat ze het vreemd vonden
dat deze nog nóóit gemaakt waren. Maar men
suggereerde dat ze daar té weinig kennis toe bezaten
en ik daar maar voor naar de huisarts moest gaan ????
Tóch vreemd dat ik 3 jaar later uitgerekend de
naam van de revalidatiearts onder aan de lijst van zgn
meeleesgroep van de Whiplash Richtlijnen ??? Mijn revalidatiearts
wist dus wel degelijk drommels goed hoe de vork aan de
steel zat. Máár hij had er voor gekozen
om "tegen" whiplash als zodanig te zijn, en
dus zoek het maar uit ! Dat berust niet op vergissingen
maar moedwillig onthouden van adequate informatie !
Schade
?
Door hun gehele handelswijze, heb ik beslist
enorme extra schade geleden naast dat het me héél
veel energie, tijd en geld gekost heeft !
Had men accuraat gehandeld, had men (nét zoals
2 jaar later het revalidatiecentrum voor psychosomatische
klachten
deed), geconcludeerd dat er té weinig of liever
gezegd, géén onderzoek
was verricht naar de oorzaak van mijn letsel.
Had men alsnog de juiste onderzoeken laten verrichten
en had ik niet nóg eens 2 jaar van het kastje naar
de muur gestuurd geweest om er uiteindelijk tóch
achter te komen dat ik een acute nekhernia en ernstig
hersenletsel aan het ongeval had overgehouden !
Dan was de ingetreden degeneratie misschien
"tijdig" ontdekt geweest en had men erger kunnen
voorkomen ! Dan had ik niet dagelijks zélf na hoeven
te denken en dingen hoeven te bedenken om zélf
een traject te zoeken en samen te stellen én was
ik daar wellicht een stuk verder mee. Had ik niet zo veel
toestanden met het UWV gehad en wél een volledige
uitkering mogen ontvangen ipv het zakcentje (want méér
is het niet) wat ik nu krijg. Had ik niet al die beroepzaken
aan hoeven te spannen ! En had ik vooral, misschien zelfs
wel véél minder pijn en dát is waar
het in beginsel om begon !
Maatschappelijk NIET geaccepteerd ;
Één punt heb ik in het geheel
nog niet genoemd en wil ik hierbij alsnog aantekenen.
Zodra men in een pijnrevalidatietraject verzeilt raakt,
zijn deze als volgt ingedeeld.
week 1 tm 4 afbreuk aangeleerde en ondergrens opzoeken
week 4 tot 6 uitlijnen nieuwe informatie
week 6 tm 8 in praktijk opbouwen nieuw geleerde
Die 8e week volgt mééstal na 2 maanden in
de vorm van een "terugkom week"
Hier gaat men kijken óf men idd in staat is geweest
om hét geleerde vast te houden om binnen de belastbaarheidgrenzen
te blijven.
Échter zit hier een héél grote discrepantie
in nl, dat UWV, verzekeraars en werkgevers dit niet als
acceptabel willen zien !
Je mag dus feitelijk maar weinig doen, maar gelijkertijd
zegt het UWV, u kunt gewoon dagelijks werk verrichten
dús géén inkomsten ! Ofwel, je word
financieel ( door het UWV) verplicht om je hele revalidatietraject
maar meteen door het toilet te spoelen !
DIT
zou bij wet verboden moeten worden !!
Resumé;
Ondanks mijn eigen
zéér slechte ervaringen in revalidatiekliniek
Het Roessingh, ben ik er van overtuigd dat zgn pijntrajecten
"goed" kunnen zijn !
Máár .....
Dan moet het op professionele
wijzen gebracht worden.
Moet de patiënt wérkelijk de belangrijkste
partij zijn.
Moet er absoluut alle onderzoek zijn verricht wat mogelijk
is, om oorzaak aan het licht te brengen.
Moet de patiënt ook daadwerkelijk het gevoel hebben
dát dit ook is gebeurt.
Moet er minimaal 1 óf méér jaren
verstreken zijn ná het oplopen van de klachten
en deze onophoudelijk aanwezig zijn geweest.
Moet er een kwaliteitscontrole gehouden worden.
Moet adviezen van revalidatiecentra bindend zijn voor
UWV, verzekeraars en ander maatschappelijk belanghebbende
zodat een patiënt nóóit in twéé
werelden tegelijk dient te leven !
Indien het zó uitgevoerd word, denk ik dat het
velen enorm verder zal kunnen helpen !
Maar zoals het
tot op heden gebracht word, dient het enkel de verkeerde
partijen en in de minste plaats de patiënt !
Note;
Uiteraard zijn er tot op heden ook positieve berichten
te vernemen. Maar deze had men óók bereikt
via hulpverleners uit eigen directe omgeving (psychologen
en maatschappelijk werkers) en via de minder kostbare
praktijken van artsen in de streek-ziekenhuizen.
Naar aanleiding van dit schrijven nog vragen en/of opmerkingen
?
Je kunt me altijd bereiken voor de meest uiteenlopende
zaken via de contact
pagina
Paul van Doormalen
Webmaster
pdf
pagina om te printen !
