Dat whiplashletsel niet vergelijkbaar is met zichtbare letselschade als een been/arm breuk en andere tastbare letsels, dat mag wel duidelijk zijn. Vooral het uiteindelijke verloop van whiplashletsel is daarbij de onvoorspelbare factor welke maakt dat een snelle afronding letselschade bij whiplash, zeer discutabel is.
Wát is er aan de hand ?
Verzekeraars proberen zo snel mogelijk een juiste inschatting te maken over het letsel en mogelijke herstelverloop en de mogelijk te verwachten problemen. Een uitgelezen kans om die inschatting te maken, is het éérste gezamenlijke gesprek. Experts in het luisteren, observeren én ontlokken, melden zich namens de verzekeraar met als zogenaamd doel, te kijken óf men je ergens mee kan helpen. Dit soort gesprekken doet men het overkomen alsof er niets anders bestaat dan het slachtoffer en dat er maar één doel is nl; Het slachtoffer zo goed en snel mogelijk van zijn/haar problemen af te helpen.
De werkelijke rede is om zo veel mogelijk informatie te verzamelen om hun eigen strategie zo goed mogelijk te kunnen bepalen en wel;
- Wat is de omvang van het lichamelijk letsel.
Welk letsel is aantoonbaar en daar door aan bekende termijnen en gevolgen te binden. Welk letsel is niet of moeilijk aantoonbaar en daar door niet of nauwelijks te koppelen ?
- Wat is de emotionele status van het slachtoffer.
Iemand die sterk gebukt gaat onder emoties is makkelijker onder druk te zetten dan iemand die alles nuchter ondergaat.
- Welke typerende karaktereigenschappen vertoont het slachtoffer.
Hoe stress bestendig is het slachtoffer. Hoe manipulatief is het slachtoffer. etc.etc. Kortom; men probeert een complete profielschets te maken.
- Waar liggen ruimten tot discussie.
- Hoe groot is de discussiemogelijkheid over de schuldvraag.
- Zijn er tegenstrijdigheden of signalen te vinden.
- etc.
- Hoeveel steun mag het slachtoffer verwachten.
- Vanuit directe omgeving ?
Een slachtoffer met heel veel steun, zal moeilijker te sturen zijn dan een slachtoffer welke veel steun geniet vanuit omgeving.
- Word men begeleid door een letselschadeadvocaat óf andere zgn deskundige ?
Een letselschaderegelaar, specialist of behandelaar bied enorme mogelijkheden tot discussie. Een letselschadeadvocaat daar in tegen kan discussies afkappen door naar de rechtbank te stappen voor tussentijdse uitspraak. Ofwel een letselschadeadvocaat kan met slagkracht reageren.
- etc.
KORTOM: Er loopt niet één verzekeraar rond die zak zeggen; oke de schade is geschat tussen 30.000 en 50.000 dus hier heb je er 60.000 dan weten we zeker dat je nog een gelukkig leven kan leiden. Enerzijds logisch want er moet een business gerund worden en zijn geen filantropische instelling. Sterker nog, ze zullen er alles aan doen om zo min mogelijk uit te betalen en dus zal het slachtoffer op voorhand kunnen rekenen op een te kort aan uitkering !
Tactiek;
Vandaar dat verzekeraars ten aller tijden in geval van moeilijk objectiveerbaar letsel kiezen voor het in stand houden van discussies. Hoe onzekerder men het slachtoffer kan maken, des te sneller kunnen zij hun schade beperken. Een snelle afronding is niet afhankelijk van de geleden schade maar van het feit óf men een slachtoffer snel kan afschepen met een veel te laag uitkeringsbedrag of niet.
Vertragingstactiek:
Blijkt het slachtoffer en/of zijn vertegenwoordiging niet gewillig te zijn en dus niet mee te gaan in hun vooraf bepaalde tactiek, gaat men andere traineringstactieken toepassen en wel de vertragingstactiek. Men hoopt daarmee dat het slachtoffer uiteindelijk financiëel zo in de problemen komt dat hij/zij alsnog na een jaar tot maximaal twee jaar alsnog akkoord zal gaan. Men schuwt daarmee niet om slachtoffers van van alles en nog wat te beschuldigen en spelen het vaak recht op de man. Men verlaagt zich tot het oprakelen van het hele verleden van een slachtoffer, wetende dat het merendeel van alle |Nederlanders wel ooit te maken heeft gehad met negatieve ervaringen.
Rede van deze negatieve ontwikkelingen is wel dat de verzekeraar drommels goed weet dat wanneer nekklachten na twee jaar aanhoudend aanwezig zijn, binnen afzienbare tijd gevolgschade zich zal openbaren.
Impasse:
Uiteindelijk komt een zaak in een impasse want de verzekeraar houd voet bij stuk en het slachtoffer kan niet anders omdat hij/zij inmiddels te maken heeft met de gevolgschade van zijn/haar whiplashverdacht letsel. Maar ook de onophoudbare strijd en valse aantijgingen eisen hun tol. Met gevolg dat naast het eigenlijke letsel en gevolgschade, in veel gevallen het slachtoffer ook nog eens te maken krijgt met geestelijke problemen al dan niet overspannenheid dan wel Burn-out. Niet verwonderlijk natuurlijk.
Laatste troef:
Zelfs dan nog weet de verzekeraar zich gesterkt want op dat moment gooit men de karakterprofielschets van het slachtoffer in de waagschaal. Men doet beweringen alsof het slachtoffer tóch tegen overspannenheid aan zou zijn gelopen ook zónder het ongeval !
Bewustwording:
Daar naast is het slachtoffer tegen die tijd zich nog véél bewuster van de mogelijkheden cq onmogelijkheden welke hen nog resten om een verder leven zonder armoede door te kunnen komen. Ook dat levert stress en spanningen op, maar feit is dat dit geheel aan de verzekeraar te wijten is. Is het niet direct aan het ongeval te wijten, is het wel verwijtbaar aan het handelen van de verzekeraar nadien. Had men het ongeluk namelijk niet gehad, was men ook niet met dergelijk vuilspel van verzekeraar in aanraking gekomen.
Was het slachtoffer niet al zwaar aangedaan door het ongeval zelf, is men naderhand wel tien keer harder door de verzekeraar overreden !
Verandering:
Steeds vaker word er aangedrongen op een snellere afronding van het letselschadetraject en inmiddels moeit een enkele politicus zich met dit verschijnsel. Men vind dat er snellere afronding plaats moet vinden. Daar bij de zelfde fout makende als vele andere welke zich daar al over gebogen hebben nl; Het over één kam scheren van alle letselgevallen.
In veel gevallen is het inderdaad belachelijk dat men jaren lang moet strijden, vooral als het gaat om letsel van voorbij gaande aard en waar over al zoveel bekend is dat men feitelijk de voortgang vooraf al kan voorspellen. In bepaalde gevallen dient men echter wél de nodige voorzichtigheid in acht te nemen. Whiplashverdacht letsel is er daar een van.
Whiplashverdacht letsel kan namelijk twéé kanten op gaan nl
- Schade kan beperkt zijn gebleven tot spieren.
Hierbij mag men stellen dat binnen enkele maanden tot maximaal twee jaar, alle klachten verdwenen zijn.
- Schade op microscopisch niveau aan weke delen, wervels etc.
In dit geval zal de schade zich meestal pas ná 2 tot 8 en soms zelfs pas na 12 jaar (of nog later) gaan openbaren.
Feitelijk kan men stellen dat letselschadetrajecten waar het gaat om whiplashletsel pas afgerond worden als de klachten verdwenen zijn óf wanneer de gevolgschade zich openbaart mits de schade welke zich openbaart, duidelijk vast te stellen is. En daar de gevolgen van bekend zijn net als bij dat gebroken been wat ik eerder al als voorbeeld gaf.
Neemt niet weg dat in die laatste gevallen, verzekeraars zomaar moeten kunnen doen wat ze willen. De overheid zal daarin een dwingende lijn op moeten gaan stellen want verzekeraars hebben inmiddels allemaal al verschillende convenanten en overeenkomsten getekend waarin zij het slachtoffer beweren centraal te stellen. Maar in de praktijk staat eigen gewin nog steeds heel dik op de eerste plaats !
Overheid doe hier wat mee !
Uiteraard willen wij gaarne bereid zijn om u daarbij de werkelijke schrijnende verhalen uit het veld te leren kennen.
De PVDA heeft bij de Minister voor veiligheid en justitie aandacht gevraagd voor het feit dat véél slachtoffers met letselschade van ernstige ongevallen, veel te lang moeten wachten op hun schadevergoedingen. Wij willen graag zeggen; ga hier vooral mee door máár…. weet dat de uiteindelijke afronding niet tot de prioriteit van slachtoffers ligt.
Prioriteit bij slachtoffers is;
- Een fatsoenlijke en eerlijke benadering en behandeling.
- Stoppen met het hoog houden van discussie punten.
- Een tijdige en toereikende bevoorschotting uit eigen beweging.
- Belang van slachtoffer vooropstellen ten opzichten van eigen belangen.
- Gemaakte afspraken nakomen.
- Geen onmogelijke zaken eisen van slachtoffers.
- Werken naar een eindoplossing welke het slachtoffer in staat stelt om nog een menswaardig leven te behouden, ondanks zijn/haar blijvende belemmeringen.